کاربرد سیل برای جبران کمبود رطوبت مورد نیاز رشد گیاه و کاهش خسارت های ناشی از آن به اشکال مختلف امکان پذیر است. با استفاده از سیستمپخش سیلاب، سیلاب ها ی فصلی در اراضی مستعد گسترش یافته و در نتیجه، اثرات مختلفی را روی آب زیرزمینی، پوشش گیاهی و خاک این مناطق برجای می گذارند. لذا این تحقیق با هدف بررسی تاثیر پخش سیلاب بر تغییرات شوری و کربن آلی خاک و به دنبال آن درصدپوشش گیاهی در ایستگاه پخش سیلاب میانکوه انجام گرفته است. بدین منظور فاکتور پوشش گیاهی در 40 نقطه عرصه پخش سیلاب و 20 نقطه در منطقه شاهد اندازه گیری شد. همچنین به منظور تعیین شوری و کربن آلی خاک منطقه در عرصه پخش 8 پروفیل احداث ونمونه های خاک در اعماق 0-10، 10-20، 20-40 و 40-60 سانتی متری برداشت گردید، این کار در منطقه شاهد نیز تکرار شد. نتایج حاصل از مقایسه میانگین ها بیانگر این بود که بین منطقه پخش سیلاب و شاهد در میزان پوشش گیاهی اختلاف معنی داری در سطح 1 درصد وجود داشت. همچنین میزان شوری خاک نیز در عمق 10-0 سانتی متر و عمق 10 تا 20 سانتی متر به ترتیب در سطح 1و 5 درصد دارای اختلاف معنی دار بود. این در حالی است که کربن آلی و همچنین شوری در اعماق 20 تا 60 سانتی متری در عرصه پخش سیلاب در مقایسه با منطقه شاهد فاقد اختلاف معنی دار بود، . با این توصیف می توان نقش مثبت عملیات پخش سیلاب را در کاهش شوری خاک سطحی (عمق0 تا 10 سانتی متر) و افزایش پوشش گیاهی مراتع مناطق خشک و نیمه خشک درکوتاه مدت ذکر نمود چرا که در این عرصه ها ورود حجم زیادی از سیلاب و ته نشست مواد ریزدانه می تواند به مرور زمان سبب کاهش کارایی منطقه پخش سیلاب گردد.

میانکوه به طور قراردادی به بخشی از منطقۀ زاگرس مرتفع، یا بخش جنوبی زاگرس مرکزی، اطلاق می شود. با وجود مساحت ناچیز (680 کیلومترمربع) در یک محدودۀ کوهستانی، دو ریزچشم انداز متمایز با میانگین ارتفاع 1510 و 2601 متر از سطح دریا دارد که مناسب حرکت های فصلی و کوتاه مدت جوامع در دوران زمانی متفاوت، جهت دسترسی به منابع گوناگون در اقتصاد معیشتی است. مطالعۀ ویژگی استقرارهای عصر سنگ در این ارتفاعات در مراحل اولیۀ خود قرار دارد. به واسطۀ وجود رودخانه های دائمی و منابع قلوه سنگی رودخانه ای، این بخش می بایست از محل های اصلی رفت و آمد جوامع متحرک موستری (پلیئستوسن جدید) زاگرس محسوب شود. در پی پاسخ به این پرسش ها؛ 1) جایگاه فناوری ساخت مجموعۀ سنگی این منطقه در میان فرهنگ های شناخته شدۀ زاگرس(؟ ) و 2) میزان شعاع حرکتی جوامع شکارگر-گردآورندۀ آن در هردو زیست بوم (؟ )، سه فصل بررسی پیمایشی بین سال های 1388 تا 90 ه‍. ش.، انجام شده است که پژوهش حاضر به بخش کوچکی از تحلیل صنایع سنگی آن اختصاص دارد. نتایج اولیه از پراکنش محل های روباز (177 عدد) در هر دو زیست بوم از یک تا 36 دست ساخته حکایت دارد. به نظر می رسد این دو زیست بوم در طول حرکت های روزانه یا فصلی جوامع پلیئستوسن به خوبی مورداستفاده قرار گرفته اند. ترکیب کلی مجموعۀ سنگی آن را تراشه های به نسبت کوتاه و کوچک تشکیل می دهد که در آن، خراشنده ها بر سایر گونه ها غلبه دارند. در اینجا تأکید اصلی در فناوری ساخت، بر منابع قلوه سنگی خوب گرد شدۀ محلی تحت تأثیر رودخانه های دائمی و منابع برجای موجود در ارتفاعات منطقه است که اغلب با استفاده از فناوری لوالوا به ابزار و برداشته های مختلف تبدیل شده اند. شکارگران-گردآورندگان میانکوه فنون ساخت و گونه های ابزاری مشابه با دیگر فرهنگ های موستری زاگرس را به کار برده اند، تنها در برخی دست ساخته های زیست بوم مرتفع از انواع سنگ های دیگر در کنار نوع غالب چرت/ فلینت و ازنظر گونه شناسی، از برداشته های بی قاعده با پرداخت نامنظم استفاده کرده اند. به نظر می رسد سنگ خام مورداستفاده از فواصل کمتر از 20 کیلومتر در طول چشم انداز هر دو زیست بوم تأمین شده است.

در مناطق خشک و نیمه خشک، اگر خشکسالی رخ دهد، اهمیت پخش سیلاب ها و استفاده بهینه از آنها دو چندان می گردد. هدف، تعیین پهنه های مناسب پخش سیلاب برای تقویت آب قنات ها، چاه ها و چشمه ها در مناطق خشک با فنون ارزیابی چند معیاره مکانی GIS برای مقابله با بحران خشکی و خشکسالی است. از این رو، حوزه آبخیز میانکوه در جنوب یزد با مساحت 618 کیلومتر مربع، انتخاب شد. در این مطالعه عوامل مکانی اقتصادی همچون نزدیکی به جاده، روستا، قنات، چاه و چشمه در نظر گرفته شد. همچنین عوامل و محدودیت های مکانی طبیعی مثل تراکم پوشش گیاهی، زمین ریخت شناسی ، کاربری اراضی و درجه شیب نیز دخالت داده شد. به طوری که در روش ارزیابی چند معیاره مکانی، عوامل با استفاده از روابط مربوط استانداردسازی بولین و فازی شدند. وزن عوامل نیز با روش رتبه بندی مشخص گردید. در مرحله بعد تلفیق لایه ها با طراحی درخت واره و زبان برنامه نویسی ویژوال در محیط GIS انجام شد که نتیجه آن، نقشه شاخص مرکب با ارزش های فازی (از صفر تا یک) بود. در نتیجه، منطقه مناسب پخش سیلاب با ارزش های نزدیکتر به یک، مساحتی معادل 15.02 کیلومتر مربع و هر سه اولویت 2.43 درصد از مساحت حوزه را شامل می شوند. این منطقه هم پوشانی مناسبی با منطقه اجراشده طرح پخش سیلاب داشت؛ بنابراین کاربرد روش مزبور در تشخیص سریع و دقیق پخش سیلاب برای مناطق مشابه در کشور توصیه می گردد.

پخش سیلاب یکی از مهم ترین عملیات برای هدایت جریان های طغیانی رودخانه ها، افزایش نفوذ آب و اصلاح خاک و هم چنین جلوگیری از بروز خسارات سیل در مناطق پایین دست می باشد. هدف از این تحقیق کاشت درخت و سنجش میزان نفوذپذیری عرصه طبیعی و درختکاری شده آبخوان بود. در این تحقیق وضعیت میزان نفوذ پایه در عرصه های درختکاری شده و پوشش طبیعی و شاهد مورد بررسی قرار گرفت. سه نوار در سایت 2 آبخوان انتخاب و در هر نوار 2 قطعه به ابعاد 60×60 متر برای بررسی وضعیت فاکتورهای اصلی (پوشش، نوار، سال) آماربرداری شد. در یکی از این قطعات نهال کاری انجام (T) و در قطعه دیگر پوشش طبیعی عرصه (P) وجود دارد، عرصه شاهد در بالاترین رقوم ارتفاعی نوارهای انتخابی قرار دارد که این سه به عنوان تیمارها مورد بررسی قرار گرفت. سپس میزان نفوذ پذیری در هر یک از تیمارها بررسی شد. نتایج نشان داد که میزان نفوذ پایه در عرصه طبیعی و عرصه درختکاری شده معنی دار نبوده (0.05<p) ولی در عرصه طبیعی با شاهد و عرصه درختکاری شده با شاهد در سطح 1 درصد معنی دار بود (0.01>p). بنابراین پیشنهاد می شود پوشش طبیعی عرصه با آبگیری حاصل از سیل در نوارهای آبخوان تقویت گردد و از کاشت نهال در عرصه آبخوان خودداری گردد.

سرمایه اجتماعی یکی از عوامل مهم در توسعه پایدار روستایی می باشد. لازمه رسیدن به توسعه پایدار روستایی توجه به سرمایه اجتماعی، رفاه اقتصادی و اجتماعی می باشد. در این مطالعه نیز با استفاده از روش توصیفی و تحلیلی، به بررسی اثرات سرمایه های اجتماعی بر رفاه اقتصادی و اجتماعی خانوارهای روستایی در دهستان میانکوه شرقی پرداخته شد. جامعه آماری شامل خانوارهای روستایی دهستان میانکوه شرقی در شهرستان پلدختر می باشد (1700N=). 103 سرپرست خانوار به روش نمونه گیری تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها، از دو روش آمار توصیفی و آمار استنباطی (ضریب موریس، همبستگی پیرسون، رگرسیون چند متغیره و تحلیل مسیر) استفاده شد. نتایج حاصله از تجزیه و تحلیل اطلاعات بدست آمده نشان داد که میزان سرمایه اجتماعی خانوراهای روستایی در منطقه مورد مطالعه در سطح مطلوبی قرار دارد. همچنین بین سرمایه اجتماعی و رفاه خانوارها در منطقه مورد مطالعه رابطه ی معناداری وجود داشته و از میان مولفه های سرمایه اجتماعی، مشارکت اجتماعی بیشترین تاثیر و انسجام اجتماعی کمترین تاثیر را بر رفاه خانوارهای روستایی داشته است.

بروسلوز یکی از معضلات بهداشتی، در کشورهای در حال توسعه محسوب می شود که سالیانه خسارتهای فراوان اقتصادی بر صنعت دامپروری و بخش بهداشت به وارد می آورد.از لحاظ پاتولوژی جغرافیایی شمال خراسان و به ویژه شهرستان درگز و منطقه میانکوه به علت رواج دامپروری، از مناطق «هپیرآندمیک بروسلوز» به حساب می آید که با توجه به شرایط پژوهشی در راستای بررسی نتایج تست «رایت» و آگاهی و عملکرد جامعه میانکوه درگز درباره بروسلوز انجام شد. در این پژوهش که یک مطالعه توصیفی – مقطعی است؛ تعداد 731 نمونه به صورت تصادفی ساده، انتخاب شدند و بعد پرسشنامه ای مشتمل بر سه بخش اطلاعات دموگرافیک و آگاهی های عملکردی، توسط افراد آموزش دیده از نمونه ها تکمیل گردید که برای آزمایش رایت از آنها خون گرفته شد.سوالات مربوط به آگاهی و عملکرد از سقف 20 نمره بوده که به ترتیب زیر طبقه بندی شد.کمتر از 10 آگاهی ضعیف، 14-10 آگاهی متوسط، 17-14 آگاهی خوب، 20-17 آگاهی عالی، و برای عملکرد کمتر از 10 عملکرد ضعیف، 15-10 عملکرد متوسط، 20-15 عملکرد خوب، نتایج نشان داد که بین ابتلا و آگاهی افراد رابطه معنی داری وجود ندارد. بین آگاهی و عملکرد افراد نیز رابطه ای وجود نداشت. همچنین بین نتایج تست «رایت» و جنس افراد نیز رابطه وجود نداشت. با توجه به اینکه ارتباطی بین آگاهی در این بررسی وجود نداشت، لازم است آموزش دهندگان از روشهای آموزشی خاص که تاکید بر مهارت داشته باشند استفاده نمایند.